حمله حکام عربستان (خلفای به اصطلاح راشدین) به ایران : امپراتوری ساسانی یک آپارتایدِ طبقاتی و مذهبیِ مطلق بود. موبدان زرتشتی (به ویژه «کرتیر») کنترل کامل بر دستگاه سرکوب داشتند. در زمان بهرام اول، مانی را به دلیل آوردن تفکر جدید، به طرز فجیعی شکنجه کردند، زنده زنده پوست او را

کندند، در پوستش کاه تپاندند و از دروازه جندیشاپور آویزان کردند. خسرو انوشیروان (که در پروپاگاندای تاریخی به دروغ «عادل» خوانده میشود)، برای حفظ منافع اشراف و روحانیون، دهها هزار مزدکی را در یک روز قتلعام کرد. تاریخنگاران مینویسند که او آنها را به صورت وارونه (سر در
زمین و پاها در هوا) زنده به گور کرد تا به زعم خود باغی از انسانها بسازد. طی ۴ سال پیش از تجاوز حکام عربستان بیش از ۱۰ شاه و ملکه ساسانی روی کار آمدند و ترور شدند. در این هنگام عده ای از سوارکاران ارتش ساسانی ، مزدوران دیلمی، و برخی اشراف به دشمن پیوستند و سوارکاران حتی بعد
نیز در سرکوب قیام های مردم ایران هم نقش بازی کردند. اما ایا سقوط ساسانیان توسط متجاوزین خارجی برای ایران برابری و رهایی از سیستم طبقاتی اورد؟ خیر؛ بلکه قرنها سیستم «موالی» (شهروند درجه دو و بردهداری)، قتلعامهای وحشتناک (مانند اصطخر) و تلاش برای نابودی زبان فارسی را تحمیل
کرد. بخشهایی از سپاه ایران که با مزدوری و پیوستن به متجاوزین باعث سقوط ساسانیان شدند تا امروز نیز منفور هستند و کسی از آنها به عنوان مبارزان بر ضد سیستم ظالمانه طبقاتی یاد نمیکند.