پایان عصر چوپانها؛ آغاز عصر شبکهها قرنهاست به ما آموختهاند که تاریخ را «مردان بزرگ» میسازند. این دروغی است که دیکتاتورها برای بقای خود ساختهاند. ما در نقطهی عطف تاریخ ایستادهایم. ما دیگر رعیت نیستیم که نیاز به ارباب داشته باشیم؛ ما شهروندیم و نیاز به سیستم داریم.

اصول بنیادین: ما «ناجی» نداریم، ما «معمار» هستیم: انتظار برای یک قهرمان که با اسب سفید (یا هواپیمای بویینگ) بیاید، خیانت به تواناییهای خودمان است. ناجی، آن معلمی است که اعتصاب میکند، آن برنامهنویسی است که فیلتر را میشکند، و آن پرستاری است که افشاگری میکند.
قدرت در توزیع است، نه تجمیع: سیستمی که یک «سر» دارد، با یک گیوتین میمیرد. جنبش ما باید مثل «آب» باشد؛ بیشکل اما ویرانگر برای موانع. اگر رهبری در یک اتاق فکر در واشنگتن باشد، حذف میشود؛ اما اگر رهبری در هزاران محله تهران و زاهدان و کردستان باشد، حذفناشدنی است.

شایستگی برتر از وراثت: ژنِ خوب، افسانهی پادشاهان و آقازادههاست. در ایرانِ آزاد، جایگاه افراد با «چه کردهاند» سنجیده میشود، نه با «پسرِ چه کسی هستند». هدف، صندوق رأی است نه تخت پادشاهی:

هر سیستمی که قدرت مطلق را به یک فرد بدهد (چه با عمامه، چه با تاج)، بذر استبداد بعدی را کاشته است. ما جمهوریخواهیم؛ یعنی حکومتِ جمهور (مردم) بر خودشان.
