هدف عملیات روانی قبل از حمله فقط گرفتن مجوز نیست. اینه که مردم رو طوری دستکاری کنی که از متجاوز استقبال کنن، حتی کمکش کنن. هر امپراتوری می‌خواد به‌عنوان آزادکننده وارد بشه.

سرنگونی مجسمه صدام، میدان فردوس ۲۰۰۳

مقاله ۲۰۱۳ گراسیموف لاف نبود. هشدار بود. بهار عربی و انقلاب‌های رنگی رو دید و نتیجه گرفت غرب اطلاعات رو برای سرنگونی حکومت‌ها سلاح کرده. انگیزه‌ش: یاد گرفتن این روش تا روسیه زنده بمونه.

تونس ۲۰۱۱، بهار عربی

روسیه یاد گرفت، از ناتو، و مال خودش کرد. کریمه، ۲۰۱۴: نیروهای بدون نشان شبه‌جزیره رو گرفتن در حالی که مسکو انکار می‌کرد، بعد رفراندوم برگزار کرد تا نشون بده مردم روسیه رو انتخاب کردن. استقبال، ساخته شده.

رای‌گیری رفراندوم کریمه

غرب هم همون بازی رو کرد. عراق، ۲۰۰۳: چلبی وعده داد عراقی‌ها «به‌عنوان آزادکننده» استقبال می‌کنن. کوزوو، ۱۹۹۹: بزرگ‌نمایی جنایت تا بمباران شبیه نجات به نظر برسه. پرچم‌های مختلف، یه هدف: مخاطبی که برای بمب‌ها هورا بکشه.

سربازان آمریکایی، بغداد

ایران، ۲۰۲۶: ایران اینترنشنال که گاردین تأمین مالیش از دربار سعودی رو مستند کرده، از ۳۶٬۵۰۰ کشته در سرکوب ژانویه گفت؛ هرانا ۵٬۸۴۸ نفر رو تأیید کرد. منوتو هم به همون جریان داد. پیام: ایرانی‌ها برای بمب آمریکایی التماس می‌کنن.

لوگوی منوتو

بمب‌ها ۲۸ فوریه به هر حال افتادن. قبلاً درباره‌ش نوشتم: http://factandfreedom.blogspot.com/2026/04/the-chalabi-playbook-how-washington.html استقبال همیشه صحنه‌سازیه. قبرها همیشه واقعین.

پیامد بمباران ناتو در بلگراد ۱۹۹۹