چرا تهدید جمهوری اسلامی برای قطع کابل‌های اینترنت زیردریایی در تنگه هرمز یک حماقت استراتژیک و بلوف است؟

ارزش نظامی‌اش صفر است. نیروی دریایی آمریکا و سنتکام روی کابل‌های اینترنت غیرنظامی کار نمی‌کنند؛ روی ماهواره‌های نظامی و شبکه‌های اختصاصی‌اند. همه کابل‌های خلیج فارس هم که قطع شود، حتی یک عملیات آمریکا متوقف نمی‌شود.

قطع این کابل‌ها راحت است. اما با قطعشان ارتباطات جنوب عراق و قطر، دو بی‌طرف، قطع می‌شود و ارتباطات بحرین و کویت، دو متخاصم، هم همین‌طور. امارات و عربستان، کم‌وبیش، مصون‌اند.

قطع گزینشی کویت و بحرین حتی راحت‌تر است؛ کافی است ایستگاه‌های زمینی‌شان را بزنی. ولی هیچ ارزش راهبردی ندارد.

قطع اینترنت بحرین هیچ ارزش استراتژیکی ندارد و جمعیت شیعه آنجا را بیگانه می‌کند؛ تنها امید ایران برای سرنگونی خاندان آل‌خلیفه. اگر بخواهند آنجا اعتراضات گسترده را هماهنگ کنند، به اینترنت نیاز دارند. ناآرامی در زمان جنگ هم که بعید است. یعنی خودزنی.

ولی فرض کنیم کار با حوثی‌ها به باب‌المندب هم بکشد؛ دایره قربانی‌ها بزرگ‌تر می‌شود: آن گذرگاه ۹۰ درصد ترافیک آسیا به اروپا و ۱۷ درصد ترافیک جهانی را می‌برد. آسیبش به چین می‌رسد، تنها پشتیبان اقتصادی ایران، و به هند و پاکستان. این سلاح حامی و بی‌طرف‌ها را تنبیه می‌کند، نه دشمن را.

سلاح اصلی، تهدید به قطع کابل‌هاست؛ اجرای این تهدید، خودزنی و حماقت است.