مثال هخامنشیان متاخر: تصویر رمانتیک کوروش بزرگ را کنار بگذارید. در دهه‌های پایانی، دربار هخامنشی یک ماشین کشتار پارانوئید بود. اردشیر سوم (Artaxerxes III) برای تضمین پادشاهی خود، در یک روز تمام برادران، برادرزاده‌ها و حتی خواهران خود (حدود ۸۰ نفر یا بیشتر) را قتل‌عام کرد.

تخت جمشید

دربار به دست «باگواس خواجه» افتاد که پادشاهان را یکی پس از دیگری مسموم می‌کرد. این یک سیستمِ کاملاً گندیده و متکی به ترور بود. داریوش سوم هخامنشی در دونبرد متفاوت از نبرد با اسکندر گریخت والیگارشی دربار غرق در فساد بود. وقتی اسکندر به ایران حمله کرد ، آریوبرزن و دیگر دلاوران

ایرانی نگفتند هخامنشیان فاسد شده اند و باید فرش قرمز برای اسکندر پهن کنیم، به گونه ای جلوی اسکندر ایستادند که تاریخ نگاران دشمن نیز رشادت انها را ثبت کردند و پس از ۲۵۰۰ سال نیز از آنان به نیکی یاد میشود. نتیجه تجاوز اسکندر گواه بر درستی تشخیص آنها بود، اسکندر تخت جمشید (قلب

هویت ملی) را به آتش کشید، نخبگان را قتل‌عام کرد و تلاش کرد فرهنگ یونانی را جایگزین هویت ایرانی کند. دربار هخامنشی فاسد شده بود و باید تغییر میکرد، اما متجاوز خارجی به دنبال محوِ کاملِ هویت ما بود.