رضا علیپور

در دنیای بی‌رحم سیاست، روی حافظه کوتاه‌مدت ملت‌ها حساب باز می‌کنند. لیندزی گراهام که امروز با شعار عوام‌فریبانه «MIGA» (دوباره ایران را با عظمت کنیم) نقاب دلسوزی و نجاتِ ایران را به چهره زده، دقیقاً همان سیاستمدار نژادپرستی است که چند سال پیش در یک برنامه زنده تلویزیونی، با خنده‌ای تحقیرآمیز درباره احتمال مشخص شدنِ نتیجه تست ژنتیک خود گفت: «احتمالاً ایرانی از آب دربیایم؛ که این یک اتفاق وحشتناک [Terrible] خواهد بود.» ترجمه دقیق کلمه Terrible در این جمله، «وحشتناک» یا «افتضاح» است؛ او در واقع داشتنِ دی‌ان‌ای و خونِ ایرانی را یک فاجعه بیولوژیک دانست.

واقعیت عریان این است: سیاستمداری که در لایه‌های زیرین ذهن خود، نژاد و هویت شما را «وحشتناک» می‌پندارد، هرگز برای دموکراسی و قدرت گرفتنِ کشور شما قدمی برنمی‌دارد. او ناگهان عاشق ایران نشده، بلکه تنها در حال استفاده ابزاری از خشمِ برحقِ مردم علیه استبدادِ تاریکِ جمهوری اسلامی است. یک میهن‌دوستِ واقعیِ ایرانی می‌داند که برای پس گرفتنِ خانه از چنگال غاصبانِ داخلی، نیازی به اشک تمساحِ نژادپرستانِ فرصت‌طلب ندارد.