چرا باید «انصارالله» را همان «حوثی‌ها» بنامیم؟ چون بر خلاف جمهوری اسلامی و یا حزب الله که ماهیت مافیایی دارند، ساختار قدرت در این گروه کاملاً بر مدار یک خاندان می‌چرخد.در ادامه، نگاهی دقیق می‌اندازیم به کانون واقعی قدرت در صنعا قله هرم (رهبر بدون پست رسمی): رهبری کل سیستم: عبدالملک الحوثی (۴۷ ساله، فرزند بدرالدین). او هیچ مقام رسمی دولتی ندارد، اما از بالا بر کل مجموعه نظارت می‌کند. جانشین رسمی ندارد و در حال تربیت پسرش به عنوان وارث قدرت است.

عکس دیدار

هسته سخت (مناصب کلیدی در دست برادران و خویشاوندان): نفر دوم سیستم، فرمانده گارد ریاست‌جمهوری + نیروهای موشکی و پهپادی = عبدالخالق الحوثی (برادر) وزیر کشور + مسئول امنیت داخلی جنبش = عبدالکریم الحوثی (برادر) معاون وزیر کشور و فرمانده پلیس/امنیت مرکزی = علی الحوثی (پسرِ حسین، برادر بزرگ‌تر و بنیان‌گذار) وزیر آموزش (مسئول ایدئولوژی‌سازی و جذب نیرو) = یحیی الحوثی (برادر) ۴/ سایر مناسب حیاتی:

رئیس شورای عالی سیاسی («رئیس‌جمهور» ظاهری) = مهدی المشاط (داماد / شوهر خواهر) فرمانده منطقه پنجم نظامی (ساحل دریای سرخ و باب‌المندب) = یوسف المدنی (داماد دیگر) رئیس کمیته عالی انقلابی (اهرم بال نظامی و تندرو) = محمدعلی الحوثی (پسرعمو) ۵/ سازوکار اداره: دو دولت موازی!

۱. دولت نمایشی: شورای عالی سیاسی و کابینه وزرا (به ریاست نخست‌وزیر بن حبتور) که صرفاً جنبه ویترینی دارند. ۲. دولت واقعی: شبکه‌ای از «مشرفین» (ناظران مسلح) که مستقیم توسط عبدالملک در تمامی وزارتخانه‌ها، استان‌ها و یگان‌های نظامی نصب شده‌اند. مسئول رسمی کار می‌کند، اما ناظر مسلح تصمیم می‌گیرد! ۶/ چرخه مالی و متحدان: منابع مالی بدون واسطه: ۲۰٪ خمس، زکات و درآمدهای گمرک الحدیده مستقیماً به صندوق‌های زیر نظر عبدالملک می‌رود تا صرف خرید وفاداری قبایل و جنگ شود.

متحدان خارجی: ایران (آموزش و موشک از طریق سپاه قدس و حزب‌الله) + چین و روسیه (سپر دیپلماتیک در سازمان ملل). حوثی‌ها اگرچه از مشایخ قبایل بزرگ (بکیل و حاشد)، کادرهای حزب کنگره و برخی نخبگان سنی هم استفاده می‌کنند، اما کلید فرماندهی، امنیت، سلاح و ثروت تماماً در احتکار یک خانواده است. نامیدن آن‌ها به عنوان «حوثی» دقیق‌ترین توصیف از ماهیت فامیلی این فرقه قدرت است.